Ik ijs eis!

Gisteren maakten Levia en ik een klein wandelingetje. Op de hoek van de Tongelresestraat zit een Italiaanse ijssalon. De smurf snelde erop af. 'Ik wil ijs, Edith, Eeeedith, mag ik ijs?' Geen ijstijd, besloot moeders. Daarop stortte smurf zich dramatisch op de grond. Huilen, krijsen, hoofd tegen de tegels, armen wijd en trappelende beentjes. Ik stond erbij en keek ernaar. Met een glimlach. Ik werd er niet ongemakkelijk van. Vond het hooguit sneu dat ze in haar bui bleef hangen. Daar zat mijn kleine peutertje met haar grote wens. Brullen dat ze deed! Ik wachtte af. Best interessant om te zien hoelang zoiets duurt. Na dik 10 minuten drama, waarbij ze een ruim publiek om zich heen verzameld had, begon mijn rug helaas heftig te protesteren van het staan. Daarop slingerde ik smurf toch maar over de schouder en legde de laatste 20 meter naar de supermarkt af. En zie daar, wat altijd gebeurt na zo'n scène, gebeurde nu ook: smurf was ineens weer het liefste kind op aarde.