Polder

Het kwam wel keihard binnen, dat mooie Noord-Holland. Eindeloze groene weilanden, waar het gras door de wind zo mooi golft, de typisch Hollandse luchten die zoveel Hollandse meesters geïnspireerd hebben, de altijd aanwezige wind, bloesems aan de bomen, velden vol tulpen, maar vooral de leegte en het besef dat er wat dat betreft weinig veranderd is in die mooie polders. Door het felle zonlicht drong alles zich enorm aan me op. Ik raakte niet uitgekeken, moest tijdens een fietstochtje voortdurend afstappen om alles ademloos in me te kunnen opnemen. Het leek wel alsof de emotionele filtering het niet erg goed deed gezien mijn bijna-permanente staat van ontroering. Zelfs de Alkmaarse vuilverbranding aan de horizon stoorde niet, er stonden prachtige bomen voor. Ik ademde frisse lucht in, soms een tikje ziltig maar vooral geurend naar gras en boerderijen. Zo heerlijk. Het raakte me gewoon verschrikkelijk. En niet alleen die mooie natuur, maar de gedachte aan de vele voetstappen die ik al in dat mooie stukje Nederland had liggen natuurlijk. De kinderen genoten op hun eigen onbevangen manier. Ze speelden eindeloos lang samen, verstoppertje, vadertje en moedertje en andere fantasiespelletjes. In de auto reden we naar Bergen, naar Egmond en via Heiloo weer terug naar Alkmaar en Stompetoren. Op de achterbank, ergens halverwege het Heilooërbos, deed Yentl nog eens zeer uitgebreid uit de doeken aan Levia dat ze eigenlijk 2 oma's hadden gehad, maar dat die ene, ja die uit Heiloo, nu helaas dood was. 'Tja, dood', zei Levia. Slik... We gingen naar het strand, omhulden ons met jeugdherinneringen aan de voet van het Schoorlse Klimduin en aten een pannenkoek in Driehuizen bij Café De Vriendschap. En iedere avond snoepten we samen met onze vriend A. van een stukje overjarige Beemsterkaas, waarbij we een portje dronken en kletsten tot we bijna in slaap vielen in de voortent. Ik voelde me omringd door mooie dingen: de natuur, de vele herinneringen, man en de kinderen, een waardevolle vriendschap en het kamperen zelf. Want ook beneden de 10 graden Celsius is dat nog heel erg gezellig. Zelfs wat regen kon me niet uit het veld slaan. Ik hoef het eigenlijk niet te zeggen: ik heb genoten.