Slaap kindje slaap

Eén van de moeilijkste dingen van kinderen krijgen vond ik dat er geen gebruiksaanwijzing bijgeleverd werd. Als weldenkend mens lees en verzin je allemaal dingen die helemaal niet blijken uit te komen. Zo bleek Yentl als baby amper te slapen. Wat we ook probeerden, het kind wilde gewoon niets van haar spannende leven missen. In ogen van velen waren wij softe ouders die het kind veel te veel vertroetelden, bij ons namen, niet lieten huilen en veel te vaak de borst gaven. Er waren echter ook mensen die, net als wij, naar ons kind keken en heel sterk opmerkten dat wij een immer vrolijk en pienter uit de ogen kijkende dochter hadden. Zo wijs en oud als ze al jong overkwam, zo klein was ze soms als de avond viel. Ze had ons verschrikkelijk nodig. Na enkele maanden maakte de verwondering en de twijfel over mijzelf als moeder echter plaats voor het idee dat je als ouders echt je hart mocht volgen. In ons geval betekende dat dat Yentl niet in een wiegje alleen op een kamertje sliep, maar in een bedje tegen ons bed aan. Hiermee brak een periode van meer nachtrust aan en iedereen was tevreden. Eten deed onze wonderlijke baby ook al niet vanaf het moment dat het mocht. Ook daarover twijfels alom. Alleen olijven gingen erin als koek, verder uitsluitend moedermelk en dat tot ver na het eerste jaar. Ons vertrouwen groeide echter gestaag, net als onze inmiddels rondrennende dreumes. En zie daar, onze kleefbaby ontpopte zich in haar 2e jaar tot een zeer zelfstandige peuter. Door onze eigen ervaring vond ik het des te schrijnender om te horen hoe een stel vrienden, vooral zij, nu worstelt met net zo'n type baby. Sinds haar komst hebben we ze 2x gezien en beide keren viel me ogenblikkelijk in: wat bóft die kleine met haar ouders. Waarom die twijfel? Lekker laten kletsen, die omgeving. Zolang ouders en kind zich goed voelen bij hun manier van omgaan met elkaar is het toch prima? Ik snap die drive tot het verzelfstandigen van jonge babies niet zo. In minder Westerse culturen is het heel normaal dat kinderen bij de ouders slapen, gedragen en/of in slaap gewiegd worden. Niets mis mee. Sterker nog; ik denk dat het het zelfvertrouwen van zo'n jong kind alleen maar goed doet. Later, als je kind voor de deur wordt opgewacht door potentiële vriendjes met ronkende brommertjes, verlang je vast nog eens terug naar de tijd dat ze bij je op de arm in slaap viel. Want zo vlug gaat die tijd helaas ook weer voorbij.