Aan kwakkelweer heb ik echt een hekel; gure dagen waarbij het vocht tot diep in je botten en gewrichten doordringt. Voor mij is het telkens een reden om te denken aan emigreren. Zo niet de Echt Hollandsche Winter. Koud als het was de afgelopen weken deed het mijn hart wel sneller kloppen.
De vreugde begon al enkele weken voor kerst, toen we zomaar in een weekend in een wit besneeuwd bos konden wandelen. Voor de grap riep ik nog: 'Maak eens even gauw een plaatje van deze happy familie, dan hebben we tenminste stof voor een kerstkaart dit jaar!' Enkele weken later was het weer raak. Deze keer werden we verblijd met Echt IJs. En dan niet schepklaar in bakjes, maar in de vorm van dichtgevroreren vennen in de Brabantse bossen.
Op haar 'krabbertjes' ging Levia razendsnel over het ijs.
Yentl deed serieuze pogingen het schaatsen op haar net nieuwe kunstschaatsen goed onder de knie te krijgen.
In de Haagse duinen maakten we op 1 januari een heerlijke nieuwjaarswandeling. Kijk ons nou, al die jaren en kinderen later!! :-)
Na de eerste schoolweek hadden we vervolgens een weekend vol sleepret in de bossen bij Waalre. Geweldig!!
Dol als ik ben op Hollandse landschappen kan ik dezer dagen werkelijk mijn hart ophalen. Iedereen strooit per e-mail driftig schaatsfoto's rond en ik moet soms slikken van de schoonheid van al die prachtige bevroren polders en kindjes in de sneeuw.
Maar nu. Het gaat dooien hè? Dat zegt het KNMI. Tijd om weer undercover te gaan en tevoorschijn te komen als het lentezonnetje ook weer opduikt?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten