Voor mij bij de kassa stond een peuter. Niet de mijne, aangezien wij dat tijdperk voorbij zijn. Gelukkig niet de mijne, dacht ik zelfs, want het ging hard tegen hard tussen vader en zijn peuter, waarbij ik me stiekem een breuk lachte om de slimmigheid van laatstgenoemde.
Bij het verlaten van de winkel, beklom 't peuterjong het hobbelpaard dat aan de ingang staat. Vader wierp hem de teugels toe terwijl ik passeerde. En toen kreeg ik ineens een aanvechting... Maar nee, ik hield me in. Ik kan tenslotte niet zomaar andermans kinderen verpesten.
Ik dacht meteen terug aan hoe Yentl er in een Australisch winkelcentrum op de leeftijd van 15 maanden achter kwam dat al die leuke dingen in winkelcentra ook konden bewegen als je er geld in stopte. Ze zat al een tijdlang in een treintje veel lawaai te maken tot er dame langs kwam die er een dollar in stopte. Yentl was zo verbouwereerd over deze geniale vondst dat ze er stil van was en slechts breeduit grijnsde. Het daarop volgende bezoekje aan die winkel haalde onze smurf eigenhandig een portemonnee uit de rugzak en maakten geluiden die zoiets betekenden als: kijk, je moet er een muntje in stoppen, dan kan ik leuk ronddraaien in zo'n ding.
Nee, 't was maar goed dat ik niet toevallig 50ct in mijn broekzak had vanmorgen. Nu is die peuter nog even in rustige onwetendheid gebleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten