Jongensdroom

Behoort het hanteren van een Grote Electrische Snoeischaar niet tot de jongensdromen? Het zal wel niet zo lady-like zijn, maar mij leek het een heerlijk apparaat om de tuin mee te lijf te gaan. En warempel, vanmorgen werd de droom werkelijkheid. In luttele minuten toverde ik er een paar vierkante meter tuin bij door gehakt te maken van mijn 'geliefde' coniferen. 

Na afloop leek ik aan Parkinson te lijden. Zeer intensief gebruik van grote spieren heeft een killing effect op de fijnere motoriek. Bibberend bracht ik mijn 40-jarige echtgenoot een bakje koffie. In plaats van dat zijn jonge bloem dat netjes op tafel zette, bleef het schuddend in de lucht hangen, waarna een deel van de inhoud op de vloer belandde. Hij moest lachen.

Levia werd de held van de dag. Na de snoeiklus ging ik in de kinderkamer even op de grond liggen, waarna ik met geen mogelijkheid meer overeind kon komen. Behendig roetsjte ze de trap af waar ze alarmeerde: 'Papaaaa, mama kan niet meer opstaan!' Toen moeders weer was opgetakeld en de tuin opgeruimd was, zag het er allemaal wel een stuk lichter uit. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik tuinieren nog steeds fan-tas-tisch vind. Misschien wordt het nog wel wat met onze postzegeltuin.