Sleutels

Mijn hele leven al een slechte combinatie: ik en sleutels. Wat ik ook doe, op een zeker moment ben ik ze toch weer kwijt. Een lang koord eraan helpt iets. Een vaste plek doet wel wat, maar in de haast vergeet ik ze er weleens neer te leggen. Ik begrijp zelf niet hoe dat nou kan. Met mijn huissleutels gaat het al geruime tijd vrij goed. Maar dan de fietssleutels. Het was nog niet eerder vertoond, maar vanmorgen heb ik Yentl met de auto moeten brengen omdat de sleutel van het extra slot op de bakfiets zoek was. Ik herinner me vaag iets dat er ergens iets uit mijn broekzak viel, maar was te druk met de kinderen om er meteen actie op te ondernemen (Y gedroeg zich als vuurspuwende draak, dus ik was bezig met blussen). Het huis op z'n kop gezet, tevergeefs. Kinderen in de Citroën gepropt en naar de Trinoom gereden. Echtgenoot zou ondertussen mijn sportfiets en fietskar buitenzetten. Bij thuiskomst stond er niets. Logisch, want niemand minder dan ik had gisteren de schuur op slot gedaan omdat het slot van de tuindeur stuk is. En ja, er valt uit ons schuurtje heel wat te halen. Ik ben dus niet de enige die in onmin leeft met sleutels, want echtgenoot is al jaren zijn sleutel van de schuur kwijt. Noem ons maar chaotisch. In dit geval is dat terecht. Dat we dat beiden hebben geeft wel een hoop begrip. Mijn fiets krijg ik niet van de muurhaken waar ie aanhangt en 13 kg fietskar al helemaal niet. Voor de verandering ga ik straks dus met Levia lopend naar school. En eigenlijk lijkt me dat best wel lekker!