Nogmaals herinneringen aan Suze

Op het dorpsplein ging de deur open. Ik klom naar buiten en stond springend van enthousiasme naast de aanhanger van de bus waar mijn fiets uitgehaald werd. Bliksemsnel zette ik alles recht wat recht moest worden, hing mijn tassen eraan en was als eerste weg. Zonder nadenken fietste ik de vrijheid tegemoet. Nooit eerder was ik in de Provence geweest maar het sprak zo tot mijn verbeelding dat ik die zomer geen moment had geaarzeld over mijn reisbestemming.

Ik droomde van lavendelvelden, zonnebloemen, wijngaarden en bergen met als hoogtepunt de Mont Ventoux. Daar ging ik dan. Het plein van Suze-la-Rousse af, een weggetje volgend dat duidelijk het dorp uitging. Zoveel als ik me voorstelde van de Provence, zoveel zag ik het volgende ogenblik. Zodra ik het dorp uit was, had ik een on-ge-loof-lijk uitzicht. Alles waar ik van had gedroomd in één oogopslag. Alsof je het Rijksmuseum in wandelt en vlak na de kassa meteen tegen de Nachtwacht aanloopt. Om te ontnuchteren van al dat schoons ging ik maar even plassen tussen de wijnranken. Euforisch was ik! Amper 2 uur later, Frankrijk begon te leven, stond ik in Orange en nam ik mijn eerste Café au Lait. Het was amper 8 uur 's ochtends.

Tijdens deze fietstocht fietste ik meer dan goed voor me was. Ik kon en wilde eenvoudigweg nooit opgeven. Dat bracht me op het randje van uitdroging. Ik lustte helemaal geen eten meer. Uitgeput lag ik op een bankje in een dorp. Ik werd 'gered' door een vriendelijk echtpaar dat mijn bidons vulde met ijsblokjes. En daar ging ik weer. Bergopwaarts, maar ik begreep er niets meer van. Ik ging zo langzaam dat ik bijna van de fiets viel.

In Puyloubier kwam ik erachter wat er aan de hand was; 40 graden Celsius en zware Mistral. Daar was niet tegenop te fietsen. En het bemoeilijkte ook het opzetten van mijn tent op de terrassencamping aldaar. Ik moest op mijn buik gaan liggen, ledematen wijd uitgespreid in de tent zodat deze niet wegwaaide en dan links en rechts haringen de stenige grond in rammen. Nog net had ik energie om avondeten, een kant en klaar pakje pasta met champignons, te bereiden. Op mijn buik liggend op een bankje van een picknicktafel at ik het op. Het kwam me voor dat de champignons wel erg krokant waren. Al gauw kwam ik er achter dat er behalve champignons ook uit de boom gevallen torretjes in mijn bord pasta zaten. 

Na wat dagen fietsen besloot ik een stukje de trein terug te nemen. Dat leek me relaxter dan mijn aanvankelijke plan om 'gewoon' de Mont Ventoux over te fietsen. Relaxed was dat treinreisje niet, want al gauw werd ik gestalkt door een of andere gestoorde Fransman. Ik verborg me achter mijn routekaarten, deed of ik doof was of geen Frans verstond, maar het hielp bitter weinig. Bij de overstap in Marseille deed hij een laatste poging: of ik meeging naar een of andere hotel. Nou nee, bedankt. 

Al met al een reisje vol avonturen waar ik nog graag eens aan terugdenk.