MacBoy en het Dametje

In een ietwat strak shirt plofte hij neer op de gifgroene bank tegenover me. Achteloos werd een Macje uitgeklapt waar hij meteen in dook. Hij werd volledig opgezogen door het scherm van het witte apparaat. Minutenlang klonk in de coupé alleen het geklepper van zijn toetsenbord. Een lachje ontsnapte me toen ik zag dat zijn tong van pure concentratie een heel eind uit zijn mond hing. MacBoy keek verbaasd naar me op. Sloot zijn mond om 'm vervolgens weer te openen, maar wist niet wat te zeggen. Ik verantwoordde mijn lachen door te vertellen dat ik het een mooi gezicht vond als mensen zo totaal ergens in opgaan. MacBoy glimlachte. Zijn vriend naast hem op het bankje knipoogde naar mij. Ik verdiepte me weer in streken en vingerzettingen. 'Aardige partituur heb je daar, dametje', zei MacBoy ineens. (Dametje?!!) Ik hield het zware boekwerk voor hem op, zodat hij de voorkant kon lezen. 'Brahms'. .... 'Ah, Brahms.' Grote wederzijdse grijns. We begrepen elkaar.